Latest Posts

Muszę schudnąć

By 10:07


Żyjemy coraz szybciej, nie dbając o swoje zdrowie psychiczne i jak i fizyczne. Coraz częstym problemem są zaburzenia odżywiania. Wśród nich wyróżnia się anoreksję, bulimię, kompulsywne objadanie oraz inne zaburzenia odżywiania. Częściej zaburzenia te dotykają kobiety głównie w okresie pokwitania, jednakże w ostatnich latach nastąpił wzrost zachorowalności wśród mężczyzn. Anoreksja to tak jak inne zaburzenia podstępna choroba, której nie możemy przewidzieć i która atakuje znienacka. Jest to przede wszystkim zaburzony obraz własnego Ja. Wyraża się on w niechęci do siebie, nie tylko pod względem fizyczności, ale również pod względem nie akceptacji tego kim się jest.  Czynników przyczyniających się do pojawienia się choroby jest wiele i zależą one od indywidualnych uwarunkowań. Najczęstszymi powodami są: nieakceptacja siebie, niska samoocena, lęk przed dojrzałością, krytyczne uwagi dotyczące ciała wypowiadane przez otoczenie, presja społeczna kładąca nacisk na szczupłą sylwetkę, nadmierny krytycyzm wobec siebie i perfekcjonizm w działaniu czemu towarzyszy lęk przed porażką. Anoreksja objawia się niechęcią do jedzenia, z początku potraw tuczących, następnie stopniowego odstawiania wielu innych produktów, natomiast w dalszych działaniach  chory odmawia całkowitego jedzenia. To zaś skutkuje drastyczną zmianą masy ciała, szczególnie widoczną u osób z nadwagą lub otyłością. Osoby chore oprócz redukcji pokarmów wykonują intensywne ćwiczenia fizyczne mające jak twierdzą pomóc im spalić niechciany tłuszcz. Z czasem organizm zaczyna źle funkcjonować. Zostaje zaburzona cała gospodarka hormonalna w przypadku młodych dziewczyn dochodzi do zahamowania miesiączki, rozwoju piersi, a  u chłopców następuje zatrzymanie rozwoju narządów płciowych. Niedobór witamin i innych składników odżywczych powoduje wypadanie włosów, przedwczesne starzenie się, gorsze gojenie się ran, częstsze złamania kończyn, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia, pogorszenie koncentracji i pamięci czyli ogólny spadek sił fizycznych i psychicznych, który można dosadnie określić jako wyniszczenie organizmu.

Innym zaburzeniem odżywiania jest bulimia, która może występować wraz z anoreksją, lub wystąpić podczas leczenia z anoreksji. Spowodowana jest przez różne czynniki takie jak: podwyższony poziom hormonu stresu, zaburzenia hormonu odpowiedzialnego za odczuwanie głodu jak również nieśmiałość, niestabilność emocjonalna czy zaburzona komunikacja w  rodzinie. Warto podkreślić , że przyczyny w zaburzeniach odżywiania mogą być te same, a to jaką postać przyjmie zaburzenie zależy od czynników indywidualnych. Choroba ta również głownie występuje u dziewczyn charakteryzując się nadmiernym obżarstwem i obsesyjną kontrolą swojej wagi. Osoby cierpiące na to zaburzenie nie są wstanie kontrolować ilości przyjmowanych pokarmów.  Są nadmiernie zainteresowane jedzeniem i wszystkim co z nim związane, z drugiej jednak strony chorzy  żyją w lęku przed przytyciem. Lęk ten prowadzi do prowokowania i wywoływania wymiotów po konsumpcji posiłków. Do tego najczęściej stosowane są  leki o właściwościach przeczyszczających, które mają pomóc w pozbyciu się jedzenia z organizmu. W porównaniu do anoreksji chorzy utrzymują wagę w normie, a ich masa ciała nie ulega tak drastycznemu spadkowi jak w przypadku wcześniej opisanego schorzenia. Jednakże dochodzi do poważnych zmian w ciele. Przede wszystkim nadmiernie przeciążony jest układ pokarmowy a w szczególności jego górna część-gardło i przełyk. Wymiotując ściany przełyku i gardła ulegają silnemu podrażnieniu przez treść żołądka. Dodatkowo dochodzi do odwodnienie oraz do zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. W konsekwencji prowadzi to do niedożywienia i wyniszczenia. Przykładem innych zaburzeń odżywiania może być otyłość psychopochodna, która powstaje wskutek kompulsywnego objadania się w sytuacjach stresowych. Trzeba brać jednak pod uwagę to, że może ona wynikać również z różnych stanów psychopatologicznych.

Wszystkie zaburzenia wymagają leczenia psychiatrycznego, psychoterapeutycznego, a niektóre w skrajnych przypadkach również leczenia szpitalnego. Najważniejsza w każdym procesie leczenia jest świadomość ze mamy do czynienia z istotą ludzką która potrzebuje pomocy i której nie możemy lekceważyć.

Apeluję stąd do pracowników szpitali do których chorzy zostają skierowani by pamiętali, że trafiający do nich pacjent potrzebuje pomocy i wsparcia. Nikt świadomie i celowo nie doprowadziłby siebie do stanu w którym walczył by o swoje życie. Choroba w pewnym sensie zabiera nam rozum wyrządzając nam krzywdę, jednakże największą ranę potrafi zadać drugi człowiek.



Bibliografia:

1)    Bilikiewicz A.,(2003) Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.

2)     https://portal.abczdrowie.pl/


Autor: Joanna Włodarska

You Might Also Like

0 komentarze

//]]>