Latest Posts

Depresja – życie za szybą.

By 02:34


Depresja – życie za szybą.
Tekst Joanna Podemska

Z najnowszych statystyk 16 Polaków odbiera sobie życie. To więcej niż ginie
w wypadkach drogowych. Jedną z najczęstszych przyczyn uznaje się depresję.
Wiele słów związanych z depresją, wywołuje w nas lęk,
-  bo to do nas nie przystoi,
- bo nas źle odbiorą,
- bo to nie pasuje,
- bo co pomyślą inni…
Tak bardzo kumulujemy swoje myśli w kierunku innych, że zapominamy o sobie. Boimy się słów poważnych, skutkujących konsekwencjami….
Depresja, lęk przed uznaniem cię za wariata, za niestabilnie emocjonalnego. Lęk przed życiem, powierzeniem obowiązków, lęk przed wszystkim. Unikamy tego słowa, wypieramy
i wpadamy w dysonans poznawczy. Czyli, to mnie nie dotyczy, mam tylko  chandrę, jestem przygnębiona, czuję się zniechęcona.
Może tak być i to wcale nie musi oznaczać depresji.
Czym jest depresja?
Depresja- to choroba, która według Światowej Organizacji Zdrowia jest czwartym najpoważniejszym problemem zdrowotnym na świecie. Do niedawna depresja ze względu na słabą jej znajomość była po prostu lekceważona, osoba z depresją nie przyznawała się do niej, bądź była pozostawiona samej sobie. Obecnie coraz więcej ludzi zaczyna poznawać istotę tego schorzenia. Choroba ta może przejawiać się objawami: emocjonalnymi (obniżony nastrój), poznawczymi(negatywny obraz siebie, obniżona samoocena, samooskarżenia, samookaleczenie), motywacyjnymi
( problemy z mobilizacją), somatycznymi(osłabienie i zmęczenie, brak apetytu, skargi na różnego rodzaju bóle)oraz myślami samobójczymi[1].
Depresja jest tak stara, jak stary jest Stary Testament, w którym król Saul opisał akty samobójcze i symptomy depresji. Kiedyś była czymś zagadkowym, dziś zagadką być przestaje, ale ciągle kryje w sobie wiele tajemnic, chociażby rodzaje depresji ciągle są odkrywane. Wielu znanych naukowców twierdzi, że choroba ta może mieć podłoże trójczynnikowe: psychologiczne, fizjologiczne i społeczne. Jeszcze jeden czynnik, który wyzwala objawy choroby, może zostać wywołany przez brak równowagi chemicznej w organizmie. Mówimy wtedy o depresji endogennej.
Depresja przejawia siew czterech podstawowych sferach życia człowieka: uczuć, myśli, zachowań i funkcjonowania fizycznego. Dotyczy każdej grupy wiekowej.
Poniżej przedstawię tabelę występowania choroby w różnych grupach wiekowych[2].
wiek
Częstość zachorowania w ciągu całego życia w %
Częstość zachorowania w ciągu roku w %
18-29
7
4
30-44
10
5
45-64
5
3
65+
2
1,5

Rodzaje depresji
Dystymia - nastrój depresyjny występuje od co najmniej dwóch lat. Pacjent odczuwa obniżenie nastroju przez większość dni tego okresu. Dochodzą do tego co najmniej dwa inne objawy depresji, ale nie dość uporczywe i ostre, by odpowiadały kryteriom określającym wielką depresję. W badanym okresie nie zanotowano manii lub hipomanii.
Zaburzenia przystosowania z obniżeniem nastroju - pacjent reaguje nieadekwatnym nastrojem depresyjnym na określony stresor, pojawiający się w okresie ostatnich trzech miesięcy, przy czym stresorem nie jest śmierć bliskiej osoby. Objawy muszą ustąpić w ciągu sześciu miesięcy od ustania działania stresora
Wielkie zaburzenie depresyjne - pacjent ma za sobą jeden lub więcej epizodów wielkiej depresji i żadnych epizodów manii lub hipomanii. Objawy obejmują znaczne i uporczywe obniżenie nastroju lub utratę zdolności do odczuwania przyjemności przez co najmniej dwa tygodnie, czemu towarzyszą co najmniej cztery objawy, takie jak obniżenie łaknienia, bezsenność, spowolnienie psychoruchowe, zmęczenie, poczucie braku wartości lub poczucie winy, kłopoty z koncentracją oraz myśli o śmierci i myśli samobójcze.
Zaburzenia nastroju spowodowane ogólnym stanem zdrowia - pacjent ma wyraźnie obniżony nastrój wraz z objawami towarzyszącymi wielkiej depresji, za których pierwotną przyczynę uważa się fizjologiczne następstwa chorób. Skutki te dotyczą zwyrodnieniowych chorób neurologicznych, jak choroba Parkinsona lub udary, oraz chorób metabolicznych i endokrynnych, zakażeń wirusowych (łącznie z AIDS) i niektórych nowotworów.
Zaburzenia nastroju spowodowane działaniem substancji psychoaktywnych - pacjent przeżywa poważna i uporczywą depresję spowodowaną - jak się uważa- bezpośrednim fizjologicznym działaniem substancji stosowanych w leczeniu lub używanych z powodu uzależnienia. Depresja wiąże się z intoksykacją lub towarzyszy objawom odstawiennym.

Depresja z cechami melancholijnymi - charakterystyczne wahania rytmu dobowego, depresja zazwyczaj nasila się rano, pogrążona w niej osoba wykazuje nadmierne i nieadekwatne poczucie winy, wcześnie się budzi, następuje znaczna zmiana jej aktywności psychoruchowej (spowolnienie lub pobudzenie), wyraźne zmniejszenie łaknienia i utrata masy ciała.


Depresje maskowane - to zespoły depresyjne, w których zdecydowanie dominuje jeden lub dwa objawy spoza wymienianych w przebiegu typowej depresji. „Maski” to najczęściej różnego typu dolegliwości bólowe, zaburzenia snu, jadłowstręt lub okresowe nadużywanie alkoholu.

Depresja sezonowa - odnosi się do tych odmian choroby, które wyraźnie pojawiają się w określonej porze roku, najczęściej jesienią lub zimą. Takie epizody depresyjne charakteryzuje niski poziom energii, większa ilość snu, przejadanie się i przybieranie na wadze oraz ochota na pożywienie bogate w węglowodany.



Depresja lękowa - przejawia się wyjątkowo silnym uczuciem niepokoju, wśród objawów dominuje znaczące obniżenie poczucia własnej wartości, a przyszłość jawi się wyłącznie w czarnych barwach. U osób z tym typem depresji istnieje wysokie ryzyko samobójstwa.

Depresja z cechami psychotycznymi - w przebiegu tego typu depresji pojawiają się omamy i urojenia. Na ogół dominują w nich tematy depresyjne, takie jak poczucie winy wynikające z przekonania chorego, że wywołał straszne nieszczęścia, że zasługuje na karę lub, że jest karany, przekonania nihilistyczne (o końcu świata lub śmierci), lub też urojenia cielesne (przekonanie, że ciało ulega rozkładowi).



Depresja z zahamowaniem - zwana też osłupieniem depresyjnym. Chorzy nie podejmują żadnej aktywności, nie można z nimi nawiązać kontaktu słownego. Mają zastygły, cierpiący wyraz twarzy. Przestają jeść. Taka depresja wymaga intensywnego leczenia szpitalnego.

Depresja poporodowa (baby blues) - to stan depresyjny, którego przyczyną są zmiany hormonalne towarzyszące ciąży i ogromna odpowiedzialność po porodzie związana z opieką nad niemowlęciem. Do najczęstszych objawów należy poczucie bycia niedobrą matką połączone z obsesyjnym zamartwianiem się o zdrowie dziecka. Przypuszcza się, że kobiety, które popadają w depresję po przyjściu na świat swojego dziecka, miały wcześniej problemy emocjonalne i wykazały podatność na zranienie[3].
Dystymia jest objawem depresji o słabym nasileniu, lub objawem osobowości depresyjnej. 
Dystymia jest chorobą trudną do diagnozy i dawniej opisywana była pod wieloma nazwami, takimi jak  depresja nerwicowa, nerwica depresyjna, depresja lękowa przewlekła czy depresyjne zaburzenie osobowości. 
Obecnie zaliczana jest do zaburzeń afektywnych jednobiegunowych. Najczęściej opisuje się ją jako przewlekłe i uporczywe obniżenie nastroju o niewielkim nasileniu, które nie osiąga stopnia nasilenia epizodu depresyjnego.

Obraz choroby
Jedno z kryterium mówi o tym, że dystymię rozpoznaje się wtedy, gdy w fazie depresji występują przynajmniej dwa spośród sześciu następujących objawów:
1)     Brak apetytu lub nadmierne łaknienie
2)     Zaburzenia snu
3)     Zmęczenie, obniżony poziom energii
4)     Niskie poczucie własnej wartości
5)     Trudności z koncentracją i/lub podejmowaniem decyzji
6)     Poczucie beznadziejności[4].


Życie za szybą własnych lęków nie jest proste, ani łatwe, ani bynajmniej szczęśliwe. Odgrodzenie się od świata, zamknięcie na ludzi jest skutkiem ciężkiej choroby. Niekiedy sami nie wiemy, dlaczego tak reagujemy, dlaczego zapadamy się w sobie, dlaczego czujemy ciężar win? Dlaczego mamy żyć, skoro odebrano nam radość?
Postaw pytanie: A dlaczego nie mam żyć? Nikt nie może nam odebrać prawa do życia, nawet choroba, niemoc. Słynne słowa F. Nietzsche „ Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”, jest dobrym mottem na to by chciało się żyć. A jeżeli i to za mało, to napisz afirmację Dum spiro spero, póki oddychasz, nie tracisz nadziei. I nie trać, nigdy więcej.




Wykorzystana grafika:
Autor: Katarzyna Szymanek, Licencja: Jestem sobą, nie chorobą




[1] http://www.wiedza24h.pl/pojecie/195/depresja_definicja.html
[2] Depresja, odpowiedzi na pytania. C. Hallstrom, N.McClure, str.9
[3] http://www.afektywni.pl/czymjestdepresja,38,l1.html
[4] http://www.afektywni.pl/dystymia-chorobaktorejniewidac,246,l1.html


You Might Also Like

0 komentarze

//]]>